kep.

Özel günlerden hoşlanmıyorum. Doğumgunu, düğün, mezuniyet vb. Ama o "özel" günlerde çekilmiş fotoğraflarımı görseniz kesin yalan söylediğimi, aslında içten içe o tarihleri iple çektiğimi falan düşünürsünüz. Saç, baş, makyaj hep tam, sanki günlük hayatımda da öyleymişim gibi.

Kendimce "üniversite kepli fotoğrafım çok sıradan olucak, normal okula gider gibi gidicem çekilicem gelicem" diye bir karar almıştım. Hakikaten de öyle düşünüyodum. Andaçta (ki andaç bile almıyorum) 4 yılımı nasıl geçirdiysem öyle olmalıyım fikrini savunurken aile büyüklerimin bu konulardaki hevesine yenik düştü isyanım. "Sabahtan kuaföre gideriz. Gizem'e yaptırt makyajını. Teyzenlere, ananene, halana vs vs bastırt." Evlerde salonlara konulcak ya bu pozlar. Güzel olmak zorunda. Lisedeki çok iyidi ya, bu da iyi olucak illa.

İyi hadi gittim kuaföre. Ik pık. Her zamanki gibi anlaşamadık. Anlatamadım diyeyim daha dogrusu. Bi şeyler oldu. Maşa falan girdi işin içine. Uzun olsa bas fönü geç. Kısa da olmuyor ki öyle güzel. İyi dedim hadi bakalım sonu hayır olsun. En sevmedigim şey insanların işine karışmak, o yuzden durdum durdum durdum... Bitti ve başladım. "Şuan gerçekten çok güzel oldu, elinize sağlık. Ama ben diyorumki bunu biraz bozalım böyle açalım. Sanki dün yapmışsınızda bugune kalmış gibi. Baya açalım yani. Çok önemli bir şey için değil çünkü. Yapabilir miyiz? Ayıp olmadı dimi?" Neyse ki bi şekilde anlaştık artık. 

Kuaförden çıkınca hakikaten kepli fotograf çektirmeye gittiğimi yani resmen mezun olacagımı farkettim. Bi an gözlerim doldu, otobuste çok yersiz ve gereksiz bi duygu karmaşası yaşadım. Gözümün önüne ortaokul ve lise mezuniyetlerim geldi. Ortaokul ve liseden beraber mezun olduğum lanet olası arkadaşlarımın neden bu yıl mezun olamadıklarına saydırdım. İlkinde geçemedikleri toefl'a bile saydırdım. Sonra konudan saptım Fransaya saydırdım, İspanya'ya saydırdım, İstanbul'a saydırdım. Ha bu arada saçlarım yapılı yani yanlış olmasın. Neyse.

Gittim okula. Gayet basic pozlarımızı çekildik. Dudağımdaki yeni uçuk ve dişlerimin her daim sarılığından biraz şikayetçi oldum ama fotoşop sayesinde hepimizin birer plastik barbiye dönüşeceğinden hiç şüphem yok. Bu sefer lisede yapamadığımı da yaptım ve arkadaşlarıma dağıtmak üzere bir kaç cıvık poz verdim. Memnunum. Toplu fotograflardan bahsetmek istemiyorum bile.  Ekrandan gördüğüm kadarıyla fena degil. E tabi biraz kilo almışım yanaklar dolmuş falan. Ama iyi işte. İdeal kepli fotoğraf. Baktım şimdi, salonda güzel durucak, eminim.

Kep muhabbetini de halletiğimize göre bu yıl mezun olmak farz oldu artık. 

Lanet olsun.

*bi de; annemin dogumgunu bugun. bu blogun varlıgından bile haberi yok ama olsun. iyi ki doğdun anne.