sevgi saygı

Taksiciler konuşmayı severler ya hani. Bi de hepsi kendince insan sarrafıdır, her gün bir sürü değişik insanla karşılaşırlar, sohbet ederler. Ben bu sohbeti her zaman minimumda tutmaya çalışıyorum, ne yapayım, konuşamıyorum, konuştuğumda da yalan söylüyorum anlamadığım bir şekilde. Genellikle taksiye binmemle inmem arasında ki sürede geçen tek iletişimim: "Merhaba, iyi günler, Balçovaya gidicektim ben. / Buyrun, teşekkür ederim, hayırlı işler." Bence gayet makul.

Ama bazılarımız var ki artık utanmasa taksicinin numarasını alıcak inmeden. O derece bi samimiyet o derece bi ahbablık söz konusu. Bahsettiğim kişi Efecan Çakmakçı. Evet. Kısaltarak E.Ç. yazmıyorum ki olurda belki bir yerlerde karşılaşırsanız, tanışırsanız bu yazıyı hatırlayın.

Bi keresinde, yol yerine sürekli gökyüzüne bakan tehlikeli taksicinin "Ben lotomu bulutlardan oynarım, bak abicim görüyo musun 3'ü orda! Bak bak! Bulutlar bana rakamları gösterir ben de not alırım." gibi saçma bir cümlesine, "Doğru söylüyosunuz. Tabi. Çok şükür. Böyle tabi nerden görünceği belli olmaz, gök yüzü olur, bulutlar olur. Tabi. Kazanıyo musunuz bari?" cevabını vererek o bitmeyecek olan muhabbet kapısını aralamadan, tamamen açtı, kapanmamacasına... Şans oyunlarına haftada ne kadar harcadığından, kuponları çorabında sakladığına kadar her şeyi öğrendik. Sonra noldu, "Hayırlı işler! Sevgiler! Saygılar!" diyerek indi Efecan arabadan. Ben devam ettim...

Dün gece de yağmurlu havada taksiciliğin zorluklarını tartıştılar Efecan, A.T. ve blazer ceketli taksici abimiz. Tekerlerleklerin yol tutuşu falan derken bi an kendimi ani frenlerin ortasında buldum. Neymiş, taksici abimiz yağmurlu havada yapılması gerekenleri, nasıl frene basılcağını gösteriyor. Efecan bu sefer yalnız değildi. A.T. "Nerde o eski taksiciler! Efendim şimdikiler öyle değil, bacıya sarkan mı ararsın, küfredeni mi ararsın." diyerek Efecan'a ve taksici abimize yeni tartışma konuları açıp duruyordu. Her zaman ki gibi ilk Efecan indi. Hayırlı akşamlar diledi, taksici abimizle tokalaştı ve indi. Daha sonra A.T. ve B.E. indiler. Ben devam ettim...

Son durakta oturmanın verdiği sorumluluk çok büyük. Hem paraları toplamam hem de başlatılan muhabbeti devam ettirmem, doğru zamanda da bitirmem gerekiyor. Paraları toplamak neyse de, muhabbet kısmında hiç bir zaman taksici abilerimize ayak uyduramıyorum, o da yetmiyormuş gibi bir de İzmir'in en dik yokuşlu, virajlı dağına kadar çıkartıyorum onları.

Biliyorum hiç bir zaman sizlere layık bi müşteri olamadım. Neyse ki Efecan gibiler var.