Bugün de o günlerden biriymiş...
Hiç planlamadan, aklımda bile yokken odamdaki "gereksiz eşyalar dolabı"nın önünde buldum kendimi. Açtım, gizli bi iş yapıyomuş gibi etrafı kolaçan ederek en aşağdaki gereksiz anahtarlık koleksiyonunun arkasına gizlenmiş olan orta boy metal kutuyu çıkarttım. Baktım bi şeyler anlatmaya çalışıyo sanki. "Açmaaaa, açma dostum açmaaaa. Ergenliiiiiik. Git ödevini yaaaap, vakit kaybediceksin hatırlama bunlarııııı. Büyüdün seeen, zeka yaşın da ilerlediiii, gerçekteeeen, açmaaaaa." Aldırmadım. Açtım tozlu kapağını. Hakikaten de tozluydu, ya zaten o kutuların olayı o, tozlu olmak zorunda, yoksa olmaz. Bakıyorum tozlu değilse henüz üstü açmıyorum mesela daha vakti var diyorum bırakıyorum.
İçindekiler; 1 adet kapağı simli güllü, kilitli, kokulu şiir defteri, 1 adet günlük, 1 adet ingilizce defteri (ne alakaysa), 1 adet üzerine notlar tutulmuş anonim kağıt parçalarının olduğu poşet dosya. Genelde mektuplar da olur bence ama benim pek yok. Demek ki pek iletişim halinde değilmişim. 2 tane var bende onlarda hakikaten başka şehirde yaşayan arkadaşlarımdan gelmiş. Yani yan sıramda oturanlarla falan öyle bi olayım olmamış. Çok şükür. En azından bunu yapmamışım. Belki de yaptım ama cevap alamadım, sonuçta bende yok, başkalarında olabilir. Haha.
Her şey kurallara uygun... Defteri bi açıyorum uyarı çıkıyor; "Bu defteri ... okusun sadece. Lütfen. Fikirlerime saygı duyun." Düşünüyorum hangi gençlik filminden gördüm acaba bunu diye ama bulamıyorum daha. Rastgele açtım bi kaç sayfa okudum. O nasıl ağır bi yazı, nasıl ağdalı bi dil, nasıl bi edebiyat ya rabbim. Şimdi olsa kuramam o cümleleri ben. Yıllar geçtikçe bazı şeylerin daha karmaşıklaşması gerekir diye düşünüyodum ama hiç öyle olmuyomuş. Gittikçe basitleşiyorum, kolaylaşıyorum, her şeyi kabul ediyorum, teslim oluyorum gibi geliyo. Belki de yavaş yavaş anlaşılmak istiyoruzdur artık. Uğraşıcak başka şeyler bulup kendimizden birazcık vazgeçiyoruzdur. Kurcalamıyoruzdur. Ya da kurcalamayalım diye uğraşıcak başka şeyler yaratıyoruzdur. Bilmiyorum. Artık çok ta umrumda değil hani.
Neyse, okundu yazılar, toplandı, kutu kapatıldı, tozu alındı. İyice alındı hem de. Uzuun bi süre tozlanmasın açılmasın. Bari dedim şimdi biraz para koyayım içine, ilerde açınca bi işe yarasın, bi sevinç katsın, nasılsa unuturum orda onu. Böyle böyle sevimlileşebilir bu kutular. Gerçekten.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder