işte kütüphane. evet.

Bu aralar kendimi çok başarısız hissediyorum. Tamam hiç bir zaman başarılı bi öğrenci olmadım ama sanki son sınıfa gelince işe yaramaz, hiç bir şey yapamayan, 1 saatte biticek raporu 3 güne yayan gereksiz bi insan oldum çıktım.

Başladım düşünmeye... Dedim acaba bunun, başarının, sırrı ne? Ben nerede hata yapıyorum? Ortada gercekten bir hata var mı yoksa olması gereken mi bu?

Sonra farkettim ki, ne zaman "başarılı" bi kaç arkadaşımı arasam, "kütüphanedeyim" cevabını alıyorum. Dedim olay kütüphanede mi acaba? Bunun üzerine, 4 yıldır sadece kitap almak için uğradığım kütüphaneye biyersel olarak ders çalışmaya gittim. Başarısız olan ilk denemem 15 dakika sürdü. Bunda cami manzarasının büyük payı olduğu kanaatindeyim. Dedim bana göre değilmiş yani kütüphanede çalışmak, çok sıkıcı bi kere, bi de herkes önündekine konsantre olmuş durumda.

Aslında hepimiz "kütüphane yani ne kadar eglenceli olabilir ki?" diye düşünürüz ama öyle kütüphaneler var ki sırf tanıtım videoları için jingle hazırlanmış. O kadar olsa gene iyi, hani tamam böyle arkada müziği çalar, kütüphane fotografları geçer falan sen de tanırsın ortamı ama bu insanlar, bu tanışmak, beraber çalışmak istediğim insanlar bizzat kendileri oynuyorlar tanıtım videosunda. (Hadi şuna klip diyelim, resmen klip çünkü. Moonwalk bile var.) Ve hepsi mutlu, rahat. Belli severek oynamışlar, severek çalışıyolar. Bu klibi izleyipte oraya gitmek istemeyen bir insan olduğunu sanmıyorum.



Yani şimdi ben bu videoyu izledikten sonra nasıl verimli çalışabilirim cami manzaralı bi kütüphanede? İstiyorum ki böyle ben tam konsantre olmuşken, melek kanatlı biri moonwalk yaparak gelsin, benim sırtımı sıvazlasın, "çok iyi gidiyorsun, devam et" desin, hatta "yapamadıgın olursa bana gel, burada cok kitap var illa ki çözeriz" gibi cümleler de kursun, giderken "güle güle" desin, ben de ona "hoşçakalın" diye karşılık vereyim...

Sonuç olarak başarısızlığımı okulumun kütüphanesine bağlıyorum. Oh be. Resmen kafam rahatladı, sorun bende değilmiş.